Bestuur Stichting Wolf Nederland

Op het moment bestaat het bestuur uit 3 leden. Hieronder stellen zij zich aan u voor:

Jeffrey Leclercq

Foto van Jeffrey Leclercq

Ik ben Jeffrey Leclercq, oprichter van Stichting Wolf Nederland. Geboren in 1970 en wonende in Zutphen. Van jongs af aan ben ik al weg van de natuur en de daarin levende dieren. Verschillende periodes in mijn leven heb ik op de Veluwe gewoond en ik was toen vaak in de bossen te vinden. 

De wolf heeft mij altijd al gefascineerd, maar het was helaas lange tijd een ver van mijn bed show ( behalve de wolven in dierentuinen en wolfparken dan). Totdat de wolf zich daadwerkelijk richting Nederland begaf. Ik ben toen lezingen en exposities gaan bezoeken en me verder gaan verdiepen in de wolf en wat er allemaal speelde. 

Wat mij opviel was dat er maar weinig gecommuniceerd werd over de wolf en dat het vooral de negatieve berichten waren die het nieuws haalden. De reacties uit het pro-wolf kamp waren maar gematigd. Daar wilde ik verandering in brengen met deze stichting. Ik wilde een stichting beginnen die een pro-actieve houding heeft in het beschermen van de wolf doormiddel van een informatieve en verbindende rol.  

Rick van Malssen

Foto van Rick van Malssen in de natuur

Ik ben Rick van Malssen en ben van kinds af aan enorm geinteresseerd geweest in natuur, wildernis en wilde dieren. Na een stage als vrijwilliger en assistent van een poolse wolvenbioloog raakte ik in de ban van de wolf. Ik besloot meer te weten te komen en vertrok naar de VS, waar ik een maandenlange stage heb gelopen in Wolfpark, een wolvenonderzoekcentrum onder leiding van Erich Klinghammer, een ongelooflijk inspirerende man. Aansluitend ben ik met een tweedehands auto naar Minnesota gereden, waar zich het International Wolfcenter bevindt, een onderzoekscentrum waar David Mech aan verbonden is. Hier heb ik een aantal cursussen gevolgd en mijn allereerste wolf in het wild kunnen zien. Vervolgens ging de reis verder naar Yellowstone NP, waar ik eigenlijk alle bekende wilde dieren heb kunnen observeren; wolven, beren, coyotes, bizons, Wapiti, gaffelantilopen etc.

De natuur bleef lokken en dus verhuisde ik naar Zweden, een afgelegen huis in het bos, centraal tussen drie wolfterritoria in. Honderden kilometers wandelingen in Noorwegen en Zweden in Wolventerritoria volgden. Hier heb ik de kennis en ervaring van Polen en de VS in de praktijk kunnen brengen en deed mee aan wolfmonitorprojecten van de zweedse landbouwuniversiteit SLU. Als lid van de zweedse Roofdiervereniging maakte ik kennis met het toepassen van wolfwerende omheiningssystemen en heb hier in teamverband talloze veehouders mee kunnen helpen, de laatste jaren als teamleider en verantwoordelijke voor de Roofdiervereniging in de provincie Västra Götaland. Ik heb op informatiestands van de Roofdiervereniging op boerenjaarmarkten, evenementen en andere bijeenkomsten verteld over de rol van wolf, beer, veelvraat en lynx in het ecosysteem en over de effectiviteit van roofdierwerende omheiningen.

Ik heb in Zweden wolvensymposia georganiseerd en een biodiversiteitdemonstratie bij een bijeenkomst van de europese milieuministers. Als rode draad in de hele periode heb ik elke bijeenkomst, symposium en seminair over de wolf bijgewoond die binnen het bereik lag. Ik heb in talloze landen instanties en dierenparken bezocht waar men wolven socialiseert, dat wil zeggen door middel van imprinting de aangeboren angst voor mensen teniet doet voor onderzoeksdoeleinden, trainingen of gewoonweg een relaxtere populatie in een dierenpark. Ik merkte in Zweden dat het vooral de jagers zijn die de grootste weerstand tegen de wolf hebben. Ik heb daarom een jachtopleiding gevolgd om van binnenuit te weten te komen waar die weerstand vandaan komt. Ik heb artikelen geschreven in zweedse tijdschriften en kranten en heb de EU benaderd met klachten over de gang van zaken in de roofdierpolitiek. Ik heb stropers voor de rechtbank gebracht en de zaak gewonnen.

Inmiddels weer terug in Nederland merk ik dat men hier met dezelfde aanvangsproblemen worstelt als destijds in Zweden het geval was en ik wil vanuit mijn ervaringen graag mijn kennis delen en een bijdrage leveren zodat uiteindelijk mens en wolf zo conflictloos mogelijk naast elkaar kunnen leven! De wolf verdient een eerlijke kans! Ook in Nederland!

Michan Biesbroek

Foto van Michan Biesbroek

Ik was 4 jaar en mocht voor het slapen nog een vraag aan mijn opa stellen. ‘Wanneer komen de wolven in Nederland?’ vroeg ik enthousiast. ‘Ik zal het er eens over hebben met mijn vriend Stefels’ antwoordde hij. De heer Stefels was destijds in de jaren ‘80 directeur van park de Hoge Veluwe en hij had blijkbaar een andere mening over wolven dan de huidige directeur. In de jaren erna kwam het onderwerp af en toe nog ter sprake en dan bracht mijn opa mij nieuws: ’ze denken erover!’ ‘het gaat nu waarschijnlijk gebeuren!’ Ik heb tot de dag van vandaag, 40 jaar na die eerste vraag, geen idee wat er waar was van zijn berichtgeving. Spannend was het wel. 

Tien jaar later in 1994 woonde ik in Green River, Wyoming, ‘home of the Green River Wolves’ en maakte ik het allemaal weer opnieuw mee. Wolven zouden uitgezet worden in Yellowstone park, grotendeels gelegen in dezelfde staat. De lokale kranten stonden er vol mee en ook de nieuws- en radiozenders zonden regelmatig discussies tussen voor- en tegenstanders uit. In januari 1995 was het zover en arriveerden de wolven per helicopter. Helaas vloog ik vlak voordat de kooien werden geopend in maart met het vliegtuig weer terug naar Nederland.

Terug in Nederland raakte ik de afgelopen jaren steeds meer in de ban van de natuur. Ik leerde spoorzoeken, leven in de natuur en vergaarde daardoor steeds meer kennis over wat er in de Nederlandse biotopen leeft. Daarnaast maakte ik carrière als communicatie- en redactiespecialist bij verschillende (de)centrale overheden en uitgeverijen en deed ik ervaring op als bestuurslid van verschillende verenigingen en een ondernemingsraad. Ondertussen kwamen er steeds meer dieren bij in de Nederlandse natuur. De wisent, zeearend, otter, bever, steenarend, goudjakhals, wasberen en natuurlijk de wolf. Toen vervolgens Stichting Wolf Nederland op zoek was naar een bestuurslid Communicatie, kwam voor mij alles samen en wist ik dat ik mijn kennis, ervaring en passie hiervoor graag wilde inzetten.

Reacties gesloten.